Maria Parloa w wydanym w 1910 roku podręczniku Home economics : a practical guide in every branch of housekeeping pisze:
Szczególnej uwagi wymaga wygląd osobisty służącej. Nie powinna ona być zbyt tęga ani w podeszłym wieku. Powinna odznaczać się schludnym wyglądem, spokojnym usposobieniem i lekkim krokiem. Jej strój musi być zawsze czysty i dobrze dopasowany, a fartuch, kołnierzyk i mankiety nieskazitelnie czyste. Obecna moda nakazuje, by służąca nosiła czarną sukienkę, biały kołnierzyk i mankiety, biały fartuch oraz mały biały czepek. W wielu dobrze prowadzonych domach służące noszą jednak sukienki w jasne wzory. Jest to zwyczaj godny polecenia, gdyż kojarzy się ze świeżością i czystością. Służąca powinna nosić obuwie na miękkiej podeszwie lub pantofle, aby móc poruszać się po jadalni bezszelestnie.
Carlotta Norton Smith w swoim dziele The homemaker: her science, with a treatise on home etiquette edukuje nas:
Całą obsługę przyjęcia mogą przejąć służące. Powinny być one ubrane w zwykłe czarne sukienki, noszone zazwyczaj po południu, oraz w białe fartuszki a także w czepki. Fason czepków zmienia się wraz z porą roku; powinny one być zawsze czyste, gustowne i jednakowe dla wszystkich służących pełniących w danej chwili obowiązki.
Beeton’s housewife’s treasury of domestic information skupia się na prawidłowym wyglądzie służącej:
Pokojówki powinny nosić duże, całkowicie osłaniające ubranie fartuchy, z których jeden lub dwa przeznaczone są wyłącznie do prac w sypialni – zabrudzony fartuch może bowiem fatalnie zniszczyć krawędzie i boki łóżek oraz materacy; jest to też sytuacja, na którą żadna Pani domu nie powinna pozwalać i w której nie chciałaby się pokazać żadna służąca świadoma swoich obowiązków. Pod tym dużym, schludnym fartuchem w kolorowy wzór zakłada się mniejszy i lżejszy; dzięki temu na dźwięk dzwonka pokojówka musi jedynie zdjąć wierzchni fartuch i opuścić rękawy, by być gotową do odezwania się na wezwanie. Jej czepek powinien być mały, biały i pozbawiony ozdób (w stroju porannym), kołnierzyk z białego płótna (nieskazitelnie białego), a włosy gładko uczesane.
Hallie Erminie Rives w The complete book of etiquette pisze:
Jeśli w domu pracuje więcej niż dwie służące, zazwyczaj noszą one jednakowe stroje. Rano zakładają proste bawełniane sukienki, białe fartuchy i białe kołnierzyki. Po południu służąca, która pokazuje się poza kuchnią, ubrana jest całkowicie na czarno, z białym kołnierzykiem i mankietami oraz małym, delikatnym choć prostym – fartuszkiem. Czepki nie są już tak obowiązkowe jak dawniej; w wielu domach rezygnuje się z nich całkowicie lub wymaga ich jedynie podczas podawania obiadu czy herbaty. Jeśli jednak są noszone, muszą być nieskazitelnie czyste, pozbawione zbędnych ozdób, a także jednolite pod względem stylu i noszone przez wszystkie służące w ten sam sposób.
Z kolejnej pozycji The joys of entertaining autorstwa Beverly Reese Church i Bethany Ewald Bultman możemy się dowiedzieć:
Personel powinien być odpowiednio ubrany. Służąca nosi bawełniany uniform w kolorze czarnym, białym lub szarym oraz fartuch, a także białe lub czarne buty i pończochy w stonowanym odcieniu. Należy mieć pod ręką zapas czystych, wykrochmalonych fartuchów, aby w razie potrzeby można je było wymienić.
W książce The party book – everything you need to know for imaginative never-fail entertaining at home autorstwa Miltona Williama i Roberta Windelera czytamy:
Obecność służącej może nadać kolacji znacznie bardziej elegancki charakter. Może ona nalewać wino, sprzątać ze stołu i zmywać naczynia. Nawet mając do dyspozycji tylko jedną osobę do pomocy, wciąż będziesz musieć osobiście podawać półmiski z jedzeniem, by goście otrzymali posiłek, póki jest gorący. Pomoc domowa może ustawić deser na środku stołu, aby goście mogli nakładać go sobie sami, podczas gdy Ty zajmiesz się podawaniem kawy. Przy kolacji zasiadanej z udziałem tylko jednej pomocy domowej liczba gości nie powinna przekraczać dziesięciu (optymalnie ośmiu), ale mimo to można zaserwować pełny, czterodaniowy posiłek z różnymi rodzajami wina. Osoba ta może również otwierać drzwi, odbierać okrycia wierzchnie, dbać o czystość popielniczek oraz kontrolować porządek w łazience. Warto wcześniej upewnić się w agencji, że pomoc domowa podejmie się wszystkich tych zadań, aby uniknąć nieporozumień czy rozczarowań w trakcie przyjęcia.
Służąca odpowiada również za własny strój, na który powinna składać się prosta czarna sukienka i czysty biały fartuszek. Czepek jest opcjonalny, ale warto wcześniej zapytać samą pracownicę lub agencję o to, co zamierza ona założyć. Jeśli propozycja ta Ci nie odpowiada, możesz kupić uniform, który posłuży również przy innych okazjach. Ważne, aby pomoc domowa była sprawna i dyskretna.
W Manners : American etiquette autorstwa Helen Hathaway przeczytamy:
Typowy strój służbowy pokojówki to jednoczęściowa sukienka z bawełnianego materiału nadającego się do prania. w kolorze szarym, niebieskim lub beżowym ze schludnym, wykładanym kołnierzykiem i długimi rękawami, które można łatwo podwinąć. Na wierzch zakłada się dość duży biały fartuch. Wskazane jest noszenie czepka, jednak wiele pokojówek za nim nie przepada i nie ma powodu, by na tym nalegać, mimo że czepki są niewątpliwie praktyczne, higieniczne i zazwyczaj bardzo twarzowe. Strój popołudniowy jest czarny i składa się z jednoczęściowej sukienki z materiału nadającego się do prania (niekiedy jedwabnego lub wełnianego) oraz niewielkiego białego fartuszka, białych mankietów i kołnierzyka.
W kolejnej pozycji, Everybody’s Complete Etiquette Ellin T. Craven Learned znajdujemy następujący fragment:
W skromniejszych domach może pracować dwie, trzy, cztery lub więcej służących. Doświadczona służąca potrafi właściwie podawać obiady i lunche, porcjować mięso oraz przyrządzać sałatki. W godzinach porannych służąca nosi schludną sukienkę z batystu, gładką lub w paski,. oraz biały fartuch i czepek. Odpowiednim strojem służącej po południu i wieczorem jest czarna sukienka, biały fartuszek, biały lniany kołnierzyk i mankiety, czarna wstążka wiązana pod szyją, mały biały muślinowy czepek. Strój ten należy zakładać na porę lunchu. Według nowszych zwyczajów służąca nosi do czarnej sukienki mały czarny fartuch z jedwabiu, biały kołnierzyk i mankiety, rezygnując z czepka. Na popołudnie równie odpowiednia jest sukienka z szarego moheru, która dobrze komponuje się z małym czarnym fartuchem. Latem na wsi pracodawcy wybierają dla służących bawełniane sukienki w kolorze niebieskim, liliowym lub różowym, gdyż są one przewiewniejsze od moherowych. Fartuchy są zazwyczaj niewielkie i gustowne. Drobny czepek zawsze wygląda szykownie i twarzowo. szkoda, że służące nie zdają sobie sprawy z tego, iż czepek nie jest oznaką poddaństwa, lecz świadectwem schludności i elegancji!
Z kolei z Etiquette of Today autorstwa Marshall Everet dowiadujemy się:
Jeśli drzwi otwiera służąca, ma ona na sobie ciemną, najlepiej czarną sukienkę o prostym kroju, biały wykładany kołnierzyk i mankiety, biały czepek oraz delikatny, nieskazitelnie czysty biały fartuszek. Fryzura pokojówki lub służącej podającej do stołu musi odznaczać się nienaganną schludnością; od momentu porannego pojawienia się aż do chwili udania się na spoczynek do własnego pokoju, służąca nosi czepek wykonany z plisowanych falbanek wykończonych koronką z wstążkami zwisającymi ku dołowi lub bez nich oraz ozdobiony małą czarną kokardką z wąskiej aksamitki lub wstążki. Rano właściwym strojem jest prosta suknia z perkalu oraz duży biały fartuszek. Po południu odpowiednim ubiorem jest równie skromna suknia z czarnego materiału wełnianego, z szerokim białym lnianym kołnierzykiem i wykładanymi mankietami oraz fartuszkiem, jak opisano powyżej. Służącej wykonującej swoje obowiązki w dobrze prowadzonym domu nie wolno nosić biżuterii, jaskrawych wstążek ani ozdobnych spinek do włosów. Pokojówka zajmująca się sypialniami ubiera się tak samo jak pokojówka salonowa czy służąca podająca do stołu.
Ostatnia na dziś pozycja, Etiquette for Moderns ma wyjątkowo liberalne podejście:
Wszystkie służące w domu, z wyjątkiem kucharki, powinny być jednakowo ubrane. Noszą ten sam strój zarówno rano, jak i wieczorem. Za najbardziej odpowiedni ubiór uznaje się sukienki z batystu w jednolitym kolorze. Na nie zakłada się duże, białe, krochmalone fartuchy z wysokim śliniaczkiem oraz białe, krochmalone kołnierzyki. Nie nosi się mankietów. Noszenie czepków jest opcjonalne.
I love your blog posts. Keep it up. Thanks.