W antologii A su servicio (co do której miałem większe oczekiwania) zainteresowały mnie dwa odcinki. W El guardaespaldas zbyt umalowana pokojówka otwiera drzwi.
W epizodzie Estrella en declive inna służąca zmywa naczynia.
W końcu udało mi się obejrzeć prawie wszystkie odcinki legendarnej hiszpańskiego serialu Cuéntame cómo pasó który to zakończył się po 22 sezonach. Przez serial przewinęło się kilka interesujących aktorek grających rolę służby domowej. W pierwszym sezonie pojawiają się one w epizodach: 16, 22 oraz 31.
W odcinku szesnastym przenosimy się na imprezę i towarzyszymy pokojówkom wędrującym z tacami pośród gości.
W drugim z nich widzimy dziewczynę z tacą, wyjątkowo bez czepka.
W ostatnim zaś nieco starszą kobietę w klasycznym czarno-białym stroju i czepku której jedyną rolą jest otwieranie drzwi.
W drugim sezonie służącą, czy też niania pojawia się w odcinku siódmym. Jej sukienka ma długie rękawy a czepek znaczną wielkość.
W dwunastym odcinku trzeciego sezonu elegancka pokojówka otwiera drzwi.
W szóstym sezonie starsza służąca otwiera i zamyka drzwi oraz odbiera telefon. Mimo upływu lat, czepek dalej jest wymagany.
Trzy sezony później i nic się nie zmieniło. Jedyne dopuszczalne kolory to czerń i biel, czarna sukienka, biały fartuszek i biały czepek. Pozwolono jedynie na krótkie rękawy.
Sprawdźmy jak sytuacja wygląda dwa sezony później. W jedenastym sezonie – uniform i czepek bez zmian, ale z powodu imprezy służąca ma na rękach także białe rękawiczki.
W sezonie dwunastym babcia w mieszkaniu w Salamance (dzielnica Madrytu) jest pod opieką nowej pomocy domowej. Podczas normalnej pracy ma na sobie niebieskawy uniform, ale podczas imprez obowiązuje czerń i biel. I czepek.
W jednym z odcinków sezonu szesnastego uczestniczymy w uroczystym obiedzie i przyjęciu. Do stołu służy pomoc domowa w klasycznym czarno-białym uniformie.
W sezonie siedemnastym jedna z dziewczyn zostaje odstawiona na wakacje do wujka, który jak się okazuje wierny jest tradycji służby domowej. Różowy zbyt krótki sweterek nie ukryje uniformu, ani co oczywiste czepka który pomimo wieku gosposia ma wciąż na sobie.
Baskijski serial Goenkale do tematu służby podszedł inaczej. W odróżnieniu od Cuéntame tutaj pomoce domowe robią coś więcej niż otwieranie drzwi. A jedynym dopuszczalnym kolorem jest różowy. W sezonie siódmym około 40 letnia pomoc domowa zajmuje się oprócz sprzątania staruszką na wózku inwalidzkim.
W sezonie dwunastym, moim ulubionym, jako pomoc domowa pracuje ładna dwudziestoparoletnia krótko ostrzyżona brunetka która jest co chwilę strofowana przez Panią Domu – mimo że stara się i nawet wie jak w jakiej pozycji trzymać ręce.
Wkrótce jednak zostanie zatrudniona młoda przebojowa dziewczyna która, kto by się tego spodziewał, zaprzyjaźnia się z synem Pani Domu. Najbardziej podobały mi się sceny gdzie wysłuchiwała niekończących się poleceń, chociaż nie ukrywam wolałbym ją zobaczyć jak na kolanach szoruje toaletę.
Sezon czternasty (a raczej interesująca mnie część) dzieje się w hotelu, cieszy parę scen na przykład czyszczenie stolików albo odkurzanie korytarza (ale dlaczego pracuje tu tylko jedna dziewczyna? Może to nie jest jednak hotel mimo że ma recepcję….)
Przedłużenie wątku hotelu stanowi sezon piętnasty z miłą dla oka ale trudno ocenić czy ładną czy brzydką dziewczyną w roli pokojówki. Zresztą, komu ma się ona podobać, kupie w klozecie?
W galicyjskim serialu Rias Baixas dwie zatrudnione służące – młodsza i starsza (kucharka) zostają ubrane w uniformy aby lepiej wpisywały się w powagę domu. Cieszy to że większość scen rozgrywa się w kuchni a rola pomocy domowej nie sprowadza się do otwierania drzwi.
